they shoot romantics, don't they?

50% of 4 am wake ups and five different kind of pills per day left.
ladies and gentlemen, we are heading with remarkable momentum towards the "healing months", as I like to call them.
I am going to paint my head cucumber green, I am going to go to teaching seminars in order to become a professionally paid clown, I will propably spend all my very precious money into buyng tickets for music gigs and have nothing to live on by the time university season starts, I will throw my friend the most mind-blowing-memorable for the rest of your life and paradise too- week long birthday party, including an 80s-70s battle music theme, I will read all the books listed in 'Le Monde's 100 Books of the Century', and I will pretend that I deserve all this. I will volunteer and I will occasionally cry for misery's sake. I will wake up next to someone I love and I will sit next to strangers.
Maybe I will just do nothing.
Just the part of me imagining what I want to do is half the healing. And is the only thing keeping me from having a nervous breakdown.
3 more times of 3hour long headaches in hot schoolclasses writting about eserichia coli and mr. Fermat like the devil himself is chasing my letters across the paper.
there is absolutely no point in me writting all this on the internet. if you read it, it won't matter to you. it will pretty much be like you didn't at all.

when was the last time you secretly laughed to yourself?

last time you danced alone? ( I am talking slow dancing with metal!)

last time you run out and stuck out your hand in the rain on a May afternoon?




I had to pay someone with a degree to teach me how to be human. And how to live like a 17 year old should.

thank heavens it was worth it!

cheers then !

the werther effect

skywalker

 http://mister-marat.livejournal.com/

howl

in Athens, in Thessaloniki, Four in Crete, another in Kalamata, and another in Sparta, committed suicide because they could not pay their debts

errāre hūmānum est

people are not "needy". If what people were was in fact "needy", we might have actually found out what it is that we need. we are simply demanding.almost greedily demanding. we expect form everyone else to be perfect, not one day of the week, not for a period of time. always. that's why we immediately become so mad and dissapointed when others fail to live up to our ridiculously high expectations and to our naively constructed image of how things should be. 
Seneca advised to be more pessimistic. Always having as a foremost mindset that the most propable turnout is the worst. To start of the day expecting everything to go terribly wrong, and everyone to dissapoint and fail us. This way, when something bad actualy were to happen we would be prepared for it and not taken by surprise. So we shouldn't expect anything from anyone, because, chances are, noone is ever going to give you anything.
but people always expect too much. everyone else but us, should be perfect so that we can avoid the possibility of one of our flaws ricochetting off of someone else's and kaboom following.

Nero's Torches (Leading Light of Christianity), Henryk Siemiradzki

                

μαθηματικά κατεύθυνσης 64/100 βιολογία κατεύθυνσης 52/100 ιστορία γενικής 87/100 φυσικής κατεύθυνσης -/100

"Ρε, ψηφίζουμε!"
"Τι; όχι ρε, πρέπει να είσαι 18 ασχέτως της χρονιάς"
"Όχι, το '94. Όλοι ψηφίζουμε!"

"Ωραία. Τι θα ψηφίσουμε;"

Πριν λίγο καιρό μας ζήτησαν στο σχολείο να εξηγήσουμε τη ζωή στην Ελλάδα της κρίσης για τους νέους. Λες και ό,τι θα λέγαμε θα έμενε στον αέρα για παραπάνω από ένα δευτερόλεπτο.
Ακόμη μια τσαλακωμένη θλιβερή στοίβα γραπτών στο γραφείο κάποιου καθηγητή που έχει σιχαθεί την ζωή του, ίσως κάποιες προτάσεις με αναπάντεχα ορθή σύνταξη και δύο τρεις αγανακτισμένες φωνές, που φωνάζουν, μα δεν λένε τίποτα. Η λέξη 'αγανακτησμένος' αρέσει στους Έλληνες..
Συχνά αναρωτιέμαι τι μπορεί να αναγκάσει τον αυριανό ήλιο να ανατείλει λίγο διαφορετικά και πιο συχνά συνειδητοποιώ ότι, τίποτα δεν μπορεί. Τα ουράνια σώματα δεν ασχολούνται με εμάς. Η ανατολή και η δύση του ήλιου είναι φυσικές σταθερές. Τίποτα δεν σημαδεύει τον χρόνο σαν το καυτό σίδερο που σφάζει επωνύμως. Γιατί όλα μετατρέπονται σε ευθυγραμμισμένα γράμματα σε άσπρες σελίδες. Και η Ιστορία αναλύεται ξανά και ξανά και ξανά και ακόμη και αυτοί που την αναλύουν δεν ξέρουν τι ακριβώς ερμηνεύουν. Αλλά δεν πιστεύω στην μοιρολατρία της φυσικής διαδοχής των πραγμάτων. Και η ιδέα ότι η Ιστορία, όλο το παρελθόν και τα πιθανά μελλοντικά παρόντα, είναι η θάλασσα στην οποία πνίγεται η ανθρωπότητα, σημαδεύει με αγιάτρευτο νιχιλισμό την αρχή της σκέψης ενός 17χρονου. (Ναι! με το ζόρι με τραβούν στης κάλπες. Το μόνο που ξέρω είναι Βιολογία θετικής κατεύθυνσης, γιατί δεν με παρατάνε ήσυχη;)

Βλέπετε, 18 είναι η ηλικία των νευρώσεων. Και 17, και 16.
Και είναι εξωπραγματική εμπειρία. Πλέον δεν μπορώ να βρω την άκρη μιας σκέψης αρκετά σημαντικής. Να γκρινιάξω για το εκπαιδευτικό σύστημα;(χα! ίσως θα έπρεπε.), για την πολιτική; Μπορώ να γκρινιάζω όλη μέρα, ειλικρινά, εξασκούμε εδώ και χρόνια.
Που είναι η τέχνη ρε; Που είναι η πίστη σας στο οτιδήποτε?
Ναι, ναι ξέρω, είμαστε αισιόδοξοι και προσπαθούμε. Δεν είναι αυτό πίστη. Δεν έχεις πίστη στο "καλύτερο αύριο". Τι είναι αυτό; Το "καλύτερο αύριο";
Έχεις πίστη σε ένα σύστημα, σε ένα πρόγραμμα, ένα κάτι. (Θεός φυλάξει, σε έναν άνθρωπο πλέον!). Κλείνεσαι σπίτι σου, κοιτάς για κάνα μήνα στον καθρέπτη, περνάς από τα στάδια, ικανοποίηση, ανασφάλεια, αηδία, κατάθλιψη και προθυμία. Μετά για κάνα χρόνο ακόμη, κοιτάς τον απέναντί σου. Αντίστοιχα, απάθεια, περιέργεια, εικασία, λύπηση, ανωτερότητα, ενοχή, κατανόηση. Τότε μίλα.
Τότε πίστεψε, τότε πες επιτέλους "εγώ σε αυτό πιστεύω γιατί μπλα και μπλα και μπλα μπλα.". Και ναι, οι πιθανότητες δεν είναι υπέρ σου γιατί, όχι κύριοι, δεν είναι "το πολιτικό σύστημα σάπιο", όλη σας η κοινωνία και τα ίδια σας τα σωθικά είναι σάπια. Όχι άδεια. Σάπια.

Αν όχι αυτό, τότε τι;
Υπάρχει κάποιος λόγος;



Αυτόχειρας είναι ό,τι πλέον δεν υφίσταται.
Δολοφόνος είναι το σχοινί που αρνείται να σπάσει,
                   είναι το αίμα που πρόθυμα αποδρά, τα κύτταρα που εκρήγνυνται χωρίς προειδοποίηση.
Συνεργοί, οι στρεβλωμένες ματιές των περίγυρο οφθαλμών,
                 και όλα τα υλικά που λάμπουν στο φως της βιτρίνα τόσο όμορφα, πίσω από διάφανο γυαλί.
Ο καρκίνος, οι πιο γλυκά μαινόμενες σκέψεις, φυτεμένες με προσοχή σαν εύθραυστα λουλούδια,
που σου λένε όλη μέρα,
                                                         δεν υπάρχει τίποτα για σένα εδώ.


Ναι, τα Prozac δεν δουλεύουν.
Είσαι άνθρωπος. Ανήκεις.
Μην είσαι ναρκωμένος. Μην είσαι έξαλλος. Είναι το ίδιο.



Είμαι από τους πιο απελπιστικά απαισιόδοξους ανθρώπους (Ισχύει!). Ζω στην θρυλούμενη
"Ελλάδα της κρίσης", είμαι μεσοαστή, σε μισό μήνα δίνω Πανελλαδικές, όταν μιλάμε για τις σχολές μας οι μισοί καθηγητές μας μας κοιτούν λες και είμαστε αφελείς, χρειάζομαι κάθε βδομάδα συνεδρία με ψυχολόγο, και αυτή τη στιγμή κλαίω από χαρά γιατί νιώθω, πέραν από κάθε αμφιβολία, το πόσο απέραντη είναι η ψυχή μου.
Δεν είναι αρκετό;