Λοιπόν ; πως είσαι ;
δεν ξέρω, παράξενα. άσχημα παράξενα.
γιατί ;, ε μην σε αποσυντονίζει, απλά πρέπει να απαντήσω λίγο σε αυτό το μήνυμα, συνέχισε όμως, σε ακούω.
το "γιατί" είναι η πιο περιττή και κυρίως, η ποιο αγενής ερώτηση, αλλά αν δεν ρωτήσετε "γιατί" σαν κιόλας να σας ενδιαφέρει το τι θα απαντήσω, δεν πρόκειται να απαντήσω τίποτα. θα χαθώ διακριτικά στα γιατί του δικού μου μυαλού και έτσι θα σας επιτραπεί να κάνετε το ίδιο.θα καθόμαστε εδώ όση ώρα κοστίζουν σαράντα ευρώ και θα είμαστε και οι δύο χαμένες μες στο τίποτα. και θα είναι όμορφα, θα είναι η πιο ωραία ώρα της ημέρας, και για μένα, και για εσάς, γιατί όλα θα είναι χαώδη αλλά το χάος θα ανήκει σε εμάς και θα μπορούμε να διώξουμε όποιον δεν ανήκει εκεί. Για να απαντήσω στην ερώτηση,
δεν κοιμάμαι. Πριν ξαναρωτήσετε γιατί, γιατί φοβάμαι να αφήσω το μυαλό μου να χαθεί στο όμορφο χάος, γιατί αν σκεφτώ για λίγο, δεν νομίζω ότι μπορώ να σταματήσω.
δεν νομίζω ότι θα μπορέσω να ξανακοιμηθώ ποτέ..
Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012
bloodbound
God strengthen me to bear myself;
That heaviest weight of all to bear,
Inalienable weight of care.
All others are outside myself;
I lock my door and bar them out
The turmoil, tedium, gad-about.
I lock my door upon myself,
And bar them out; but who shall wall
Self from myself, most loathed of all?
If I could once lay down myself,
And start self-purged upon the race
That all must run! Death runs apace.
If I could set aside myself,
And start with lightened heart upon
The road by all men overgone!
God harden me against myself,
This coward with pathetic voice
Who craves for ease and rest and joys
Myself, arch-traitor to myself ;
My hollowest friend, my deadliest foe,
My clog whatever road I go.
Yet One there is can curb myself,
Can roll the strangling load from me
Break off the yoke and set me free.
Chistina Rossetti "Who Shall Deliver Me?"
That heaviest weight of all to bear,
Inalienable weight of care.
All others are outside myself;
I lock my door and bar them out
The turmoil, tedium, gad-about.
I lock my door upon myself,
And bar them out; but who shall wall
Self from myself, most loathed of all?
If I could once lay down myself,
And start self-purged upon the race
That all must run! Death runs apace.
If I could set aside myself,
And start with lightened heart upon
The road by all men overgone!
God harden me against myself,
This coward with pathetic voice
Who craves for ease and rest and joys
Myself, arch-traitor to myself ;
My hollowest friend, my deadliest foe,
My clog whatever road I go.
Yet One there is can curb myself,
Can roll the strangling load from me
Break off the yoke and set me free.
Chistina Rossetti "Who Shall Deliver Me?"
sociable , αυτός που ισχύει μεταξύ ανθρώπων
we've been caged for so
many years.
the very meaning of society is overruled by the sad and pathetic reality that people cannot find empathy inside themselves anymore. We are loveless and greedy. And that is what makes an extremely dangerous animal.
we are surplus.
thus, we sit comfortably in our chairs in front of fancy, up to date, plasma screens, watching carefully, shocked the documentary of our demise. we know about the financial recess, we know the history preceeding it. we know all about the violations of the human rights, we preach beautiful ideologies and dogmas and with our words, nail the unfaithfull, the violators, to a cross.
only with words.
because the view is just so irresistable up here from the pedestal.
everything is hollow, and therefore bound to rot from inside out.
being a person with very few years on this earth, i can recall a time when i could ostracise my desperation and anger for all the wretchedness and squalor of this world and devote my hours and my mental resources or whatever, trying to understand why, when such powerfull, meaningfull and above all, truthfull, beliefs habitated the minds of men, nothing worthy of them was being done.
then i realized that they never trully existed in their hearts.
now, most of the times i think that, all those beliefs and noble values that have ushered us in history's greatest revolutions-political, spiritual, ethical, scientifical,- were nothing more than a placebo for our minds. trust me, there are very few people on this earth who want -need- to believe that this is not the case and that all the hopes and all this long lived faith for the realisation of "world peace" and elimination of hunger and criminality etc, etc,..are not unavailing.
however, i think it is time for me to admit, with not much bitterness -surprisingly for my faint little heart-, that all those "ideas" are θνησιγόνες, as we say in Greek, meaning, they are born to die.
i hope one day i will regret these words for they will no more be truthful for me. i really hope so, but for now, i believe in the predominance of a certain social functional -sort of- pattern, that services solely the survival of the human species. at any cost. whatever is needed for the members of a society, or a social group, stated more loosely, in order to function effectively and productively within its borders, it is given. abandoning the cautiousness of my words so far as to avoid the disturbance of sensitive subjects, what i mean is, the idea of God, of every deity for that matter, serves a certain purpose, the idea of the human rights as well. this, however, does not in any case make them true. we tell children of an existing old bearded man, dressed in red that comes every Christmas bearing gifts and of every fairy tale in our books to make the world a better place, a more interesting place for the little ones among us who have no care whatsoever for economics, politics and social gossip. when they grow up enough, we have to tell them, that there isn't really a Santa, and that all fairy tales are imaginary, God forbid we actually speak of what they really are, lies. we only tell kids of fairies, saints and superheroes so that they can sleep quietly at night.
i come to the last thing i want to say, that everything has exactly the meaning that we attribute to it. there are things that mean the world to me but are more than just indifferent to someone else. and that is perfectly acceptable, because it cannot be any other way. but such a thing eliminates every possibility of our world ever existing in harmony, in accordance.
the very meaning of society is overruled by the sad and pathetic reality that people cannot find empathy inside themselves anymore. We are loveless and greedy. And that is what makes an extremely dangerous animal.
we are surplus.
thus, we sit comfortably in our chairs in front of fancy, up to date, plasma screens, watching carefully, shocked the documentary of our demise. we know about the financial recess, we know the history preceeding it. we know all about the violations of the human rights, we preach beautiful ideologies and dogmas and with our words, nail the unfaithfull, the violators, to a cross.
only with words.
because the view is just so irresistable up here from the pedestal.
everything is hollow, and therefore bound to rot from inside out.
being a person with very few years on this earth, i can recall a time when i could ostracise my desperation and anger for all the wretchedness and squalor of this world and devote my hours and my mental resources or whatever, trying to understand why, when such powerfull, meaningfull and above all, truthfull, beliefs habitated the minds of men, nothing worthy of them was being done.
then i realized that they never trully existed in their hearts.
now, most of the times i think that, all those beliefs and noble values that have ushered us in history's greatest revolutions-political, spiritual, ethical, scientifical,- were nothing more than a placebo for our minds. trust me, there are very few people on this earth who want -need- to believe that this is not the case and that all the hopes and all this long lived faith for the realisation of "world peace" and elimination of hunger and criminality etc, etc,..are not unavailing.
however, i think it is time for me to admit, with not much bitterness -surprisingly for my faint little heart-, that all those "ideas" are θνησιγόνες, as we say in Greek, meaning, they are born to die.
i hope one day i will regret these words for they will no more be truthful for me. i really hope so, but for now, i believe in the predominance of a certain social functional -sort of- pattern, that services solely the survival of the human species. at any cost. whatever is needed for the members of a society, or a social group, stated more loosely, in order to function effectively and productively within its borders, it is given. abandoning the cautiousness of my words so far as to avoid the disturbance of sensitive subjects, what i mean is, the idea of God, of every deity for that matter, serves a certain purpose, the idea of the human rights as well. this, however, does not in any case make them true. we tell children of an existing old bearded man, dressed in red that comes every Christmas bearing gifts and of every fairy tale in our books to make the world a better place, a more interesting place for the little ones among us who have no care whatsoever for economics, politics and social gossip. when they grow up enough, we have to tell them, that there isn't really a Santa, and that all fairy tales are imaginary, God forbid we actually speak of what they really are, lies. we only tell kids of fairies, saints and superheroes so that they can sleep quietly at night.
i come to the last thing i want to say, that everything has exactly the meaning that we attribute to it. there are things that mean the world to me but are more than just indifferent to someone else. and that is perfectly acceptable, because it cannot be any other way. but such a thing eliminates every possibility of our world ever existing in harmony, in accordance.
in all honestly, lately my mind
always reaches the edges of everything and magnifies all thoughts into mental
torrents that tend to grant me with a nihilistic view of things. i will
ask all my questions again in 3 months and i shall equate the results.
until then, goodnight,
I wish I did not spread too much
misery on the internet.
Σάββατο 3 Μαρτίου 2012
the more you scream the more you ask of fear to stay
"Αν το απολαμβάνω;"
Πρακτικά δεν ήταν ερώτηση.
Μετατόπισε λίγο το κεφάλι της στο πλάι, με απορία, κοιτώντας τον σαν να μην μπορούσε να κάνει αλλιώς, σαν να μαγνήτιζε το βλέμμα της εν άγνοια του, και παρόλο που ίσως θα έπρεπε να κοιτάξει αλλού δεν μπορούσε.
"Αν επιλέγω να σκέφτομαι έτσι;"
"Γιατί λες κάτι τέτοιο;"
Δεν χρειαζόταν να ρωτήσει, ήξερε την απάντηση. Το ζήτημα ήταν αν την ήξερε και αυτός.
"Σε ένα άθλιο βιβλίο αυτοβοήθειας διάβασα κάτι για "νοητική προβολή". Κάποιες μέρες, όταν συγκεντρώνω τα μάτια μου σε μια γωνία του δωματίου, βλέπω στο μυαλό μου κάποιον που μοιάζει λίγο σαν και εμένα, αλλά κάπως διαφορετικό, σαν να, δεν ξέρω, να εμπνέει μια αλλότρια φυσιογνωμία, να με κοιτάζει. Όχι, όχι! δεν με κοιτάζει καν, κοιτά το πάτωμα λες και κάποιος από πίσω του πιέζει το σβέρκο του να λυγίσει μέχρι να μην πάει άλλο. Αλλά θα ορκιζόμουν ότι με κοιτάει, έχω την εντύπωση ότι με κοιτάει.. δεν ξέρω, τέλος πάντων, στο πίσω μέρος του κεφαλιού του έχει ένα αποκρουστικό λεκέ αίματος. Ξεραμένο, πολύ αίμα. Δεν φαίνεται να πονάει, δεν βλέπω και πολύ το πρόσωπό του, κοιτάω το αίμα. Κάθε φορά που κοιτάω είναι πιο πολύ από ότι ήταν την προηγούμενη φορά. Ακόμα πιο πηχτό και πολύ και είναι δηλητήριο, ξέρω ότι είναι δηλητήριο. Μετά δεν βλέπω τίποτα πια μα όταν το σκέφτομαι δεν μπορώ πάντα να θυμηθώ πως ακριβώς ήταν η πληγή, η οποία παρόλα αυτά τώρα μου αποσπά την προσοχή, και σκέφτομαι ότι ο τύπος είναι εντάξει, δεν έχει φάτσα, δηλαδή,, δεν βλέπω τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, φαντάζομαι όμως ότι γέρνει τελικά το κεφάλι πίσω και μου χαμογελάει. Δηλαδή, δεν μου χαμογελάει, περισσότερο ένα σατανικό κάπως χαμόγελο, σαν να μου λέει κάτι το οποίο ξέρω αλλά δεν μπορώ συνειδητά να ξέρω, κάτι το οποίο είναι φριχτό, ένα έγκλημα που διέπραξε και εγώ ήμουν ο συνεργός."
Πρακτικά δεν ήταν ερώτηση.
Μετατόπισε λίγο το κεφάλι της στο πλάι, με απορία, κοιτώντας τον σαν να μην μπορούσε να κάνει αλλιώς, σαν να μαγνήτιζε το βλέμμα της εν άγνοια του, και παρόλο που ίσως θα έπρεπε να κοιτάξει αλλού δεν μπορούσε.
"Αν επιλέγω να σκέφτομαι έτσι;"
"Γιατί λες κάτι τέτοιο;"
Δεν χρειαζόταν να ρωτήσει, ήξερε την απάντηση. Το ζήτημα ήταν αν την ήξερε και αυτός.
"Σε ένα άθλιο βιβλίο αυτοβοήθειας διάβασα κάτι για "νοητική προβολή". Κάποιες μέρες, όταν συγκεντρώνω τα μάτια μου σε μια γωνία του δωματίου, βλέπω στο μυαλό μου κάποιον που μοιάζει λίγο σαν και εμένα, αλλά κάπως διαφορετικό, σαν να, δεν ξέρω, να εμπνέει μια αλλότρια φυσιογνωμία, να με κοιτάζει. Όχι, όχι! δεν με κοιτάζει καν, κοιτά το πάτωμα λες και κάποιος από πίσω του πιέζει το σβέρκο του να λυγίσει μέχρι να μην πάει άλλο. Αλλά θα ορκιζόμουν ότι με κοιτάει, έχω την εντύπωση ότι με κοιτάει.. δεν ξέρω, τέλος πάντων, στο πίσω μέρος του κεφαλιού του έχει ένα αποκρουστικό λεκέ αίματος. Ξεραμένο, πολύ αίμα. Δεν φαίνεται να πονάει, δεν βλέπω και πολύ το πρόσωπό του, κοιτάω το αίμα. Κάθε φορά που κοιτάω είναι πιο πολύ από ότι ήταν την προηγούμενη φορά. Ακόμα πιο πηχτό και πολύ και είναι δηλητήριο, ξέρω ότι είναι δηλητήριο. Μετά δεν βλέπω τίποτα πια μα όταν το σκέφτομαι δεν μπορώ πάντα να θυμηθώ πως ακριβώς ήταν η πληγή, η οποία παρόλα αυτά τώρα μου αποσπά την προσοχή, και σκέφτομαι ότι ο τύπος είναι εντάξει, δεν έχει φάτσα, δηλαδή,, δεν βλέπω τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, φαντάζομαι όμως ότι γέρνει τελικά το κεφάλι πίσω και μου χαμογελάει. Δηλαδή, δεν μου χαμογελάει, περισσότερο ένα σατανικό κάπως χαμόγελο, σαν να μου λέει κάτι το οποίο ξέρω αλλά δεν μπορώ συνειδητά να ξέρω, κάτι το οποίο είναι φριχτό, ένα έγκλημα που διέπραξε και εγώ ήμουν ο συνεργός."
sleeper
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)